Sponsors seizoen 2018-2019
SponsorKliks, gratis sponsoren!
Hoofdsponsor seizoen 2018-2019

Uit de pen van .....Martijn Smeulers

penBedankt voor de pen Demi, ik had het er wel een beetje naar gemaakt
Toch zal er nog op gepaste wijze wraak worden genomen. Mijn glorieuze korfbalcarrière begint niet eens zo lang geleden (vergeleken met de leeftijd van de club), alvast excuses als het allemaal wat nostalgisch en of weemoedig klinkt. Je had toen geen E en F, maar Q en R, clubbladen werden elke week in de bijruimte uitgeprint en in elkaar geniet. Als je toen een paar rondjes om het gehele veld rende dan was je echt een bikkel (oude veld Bakestein). Zoals Margreet al zei begonnen samen met mijn tweelingbroer, Elbert Jan, in een team met Elwin en Timon.

Eigenlijk gingen we korfballen uit pure noodzaak. Onze coördinatie was niet goed, we hadden hiervoor zelfs fysio en ergotherapie, korfbal is een sport dat dit erg helpt om te ontwikkelen. De eerste jaren, ik geloof dat het er best veel waren, waren op zijn zachtst gezegd niet makkelijk, qua spel dan. Uiteraard hadden we wel veel plezier. Het moest voor medespelers en trainers en trainsters niet makkelijk geweest zijn om met iemand te spelen/ training geven met zo’n slechte motoriek. Soms wens ik wel is het geduld die mijn trainers en trainsters gehad moeten hebben, dit moet eindeloos geweest zijn, ik ben ze er nog erg dankbaar voor.

Ik vermoed rond de B dat mijn tweelingbroer het voor gezien hield. Ik begon het spelletje steeds leuker te vinden en werd ook steeds fanatieker. Dit uitte zich voornamelijk in het als een idioot rond rennen, op mijn manier had ik hier heel veel plezier in. Naast korfbal ging er ook een bijbaan spelen. Dit werd steeds lastiger met de zaterdag te combineren.
Toen ik 19 was had ik daarom besloten om bij KV Zwijndrecht (Conventus) te gaan spelen. Dit was zuiver een praktische beslissing, ik had het enorm naar mijn zin, maar het was praktischer om op zondag middag te gaan spelen. Dit werd ook met werk lastig te combineren. Het is mij vervolgens gelukt om twee jaar lang niet te korfballen. Het ging wel weer erg kriebelen, zaterdag en zondag waren nog steeds geen optie, dus dan ga je midweek. Albatros had echter geen midweek teams dus ik kwam bij Oranje Wit terecht.

Inmiddels had ik mijn studie afgerond en kreeg ik een wat burgerlijkere 9-5 baan. Toen bij Oranje Wit er wel erg veel heren en weinig dames waren, we zaten met 7 heren in een team, besloot ik weer terug naar Albatros te gaan. Dit was echt een thuiskomst! Zonder af te doen aan Conventus en Oranje Wit. Ik heb daar een gouwe tijd gehad, erg genoten en had het zeker niet willen missen. Dit zegt nog meer iets over het voor unieke wat Albatros voor mij betekent. Achteraf gezien probeer ik te achterhalen waarom dan? Veel mensen uit het verleden waren er niet meer, een ander clubhuis het was compleet anders, maar toch vertrouwd. Is dit met een pen te beschrijven? Ik weet het niet.
Misschien zijn we dan weer terug bij het eerste punt over trainers en trainsters en andere invullingen van de vele taken die de verenging met zich mee brengt. Niet de invulling zelf, maar de geen die het invullen. Naast het sportieve Valentijnacties en bijvoorbeeld als je geblesseerd bent (lief en leed). Maar, nog belangrijker, als je het persoonlijk moeilijk hebt, iemand die je taken overneemt, je ondersteunt zonder dat je er überhaupt wat over hebt gezegd (ik noem geen namen, mijn eerste 3 letters gevolgd door een k). En vaak dan ook hulp uit onverwachte hoek, een teamgenoot. Bij blije gebeurtenissen vele reacties uit onverwachte hoek. En ook als je in een team geplaatst wordt met een erg groot leeftijdsverschil en je denkt; dit wordt hem niet, je teamgenoten overtuigen je en het wordt toch fantastisch.

Genoeg nu van het sentimentele en weemoedige gedoe. Net als veel verenigingen kampt ook Albatros  met een vrijwilligerstekort. Dit beangstigt me wel, dit is juist wat Albatros zo uniek maakt. Teams zonder trainers, zullen de spelers in die teams Albatros hetzelfde zien als ik? Dit en met al mijn trainers in het achterhoofd, nogmaals had ik maar jullie geduld, ben ik na ‘thuiskomst’ begonnen met training geven en coachen. Eerst lekker uitdagend de A’s, later ook de B’s. Ook neefjes coachen en training geven en met ze een wedstrijd spelen.

Margreet haalde al in de pen aan dat je met training geven en coachen meer nadenkt over het spel en hierdoor zelf ook beter wordt, dit is zeker waar! Soms bedenk je inderdaad dat het niet helemaal onzin is wat je verteld en dan maakt het je ook als speler beter. Voor mij is het ook fantastisch om te zien als een groep en daarbij ook een persoon zich ontwikkeld, beter wordt. Het niveau waarop iemand begint maakt me daarbij niet eens zo uit, maar meer de stappen die er gemaakt worden. Eerlijk gezegd lukt dit het ene jaar wat beter als een ander jaar, en dat ligt dan zeker niet aan het team. Maar als het lukt geeft dat echt een enorme boost.
De laatste jaren toch een klein stapje terug. Inmiddels drie fantastische mooie kinderen, dus thuis, in Krimpen aan de IJssel, een gezellige drukte. Een hele zaterdag op de korfbal lukt daarom niet meer. Daarom wel training geven, eerst werd coaching gedaan door ouders (waaronder zeer succesvolle samenwerking met een basketbalcoach) en de laatste jaren weer vertrouwd met Mark en Nynke. Dit werkt super, als je maar goed met elkaar blijft communiceren en een beetje dezelfde insteek hebt. Zo zie je dat je met een uurtje voor je eigen training toch iets nuttigs kunt doen en daar ook veel energie voor terug krijgt.

En wat een fantastische jeugd hebben we dan toch. Ik zie echt enorm veel jeugd vanaf jonge leeftijd al fluiten en training geven. Wat is het dan zonde dat we soms (ik realiseer me dat er gewoon heel veel nodig zijn) een trainer en coach tekort komen. Tuurlijk is het soms uitdagend. Gelukkig hebben we een sterk technisch blok en ook andere trainers die hierbij kunnen helpen, ook al heb je nul ervaring, er is altijd een weg. De beloning is echt enorm.

Na dit kan ik niks anders dan de pen weer terug te geven aan de jeugd. Een mooi voorbeeld van iemand die heel veel fluit, een stille kracht van ons team A5, is Valerie van der Hoek. Valerie, sorry voor de pen, ben erg benieuwd naar wat jij te vertellen hebt.