Sponsors seizoen 2018-2019

Hoofdsponsor seizoen 2018-2019

Uit de pen van .... Michel Carton

penDank je wel, Anouk, voor het doorgeven van “de pen” aan mij 
Zoals iedereen, die bekend is met de pen, heb ik wel eens nagedacht wat ik zou schrijven. Heel veel gedachten komen dan in je op. Je kan schrijven over de club, hoe het gaat, dat het heel gezellig is, dat Albatros de mooiste club uit de regio is, sportief gezien beter kan en moet, dat we meer vrijwilligers nodig hebben etc. etc., maar ik denk dat ik maar gewoon iets over mijzelf schrijf en over mijn hele lange geschiedenis bij Albatros, want jawel…. mijn start bij Albatros gaat zo’n 43 jaar terug naar 1974. 

Als ventje van 6 jaar, net verhuisd van Rotterdam naar Zwijndrecht, kwam ik met mijn broer Rob en zus Carla, bij Albatros terecht.Mijn eerste team was Pupillen 5 samen met o.a Jan van Uitert, Gerben Renting, Rutger Zoutewelle. Ik weet nog dat we dat seizoen direct kampioen werden en een mooi korfbaldiploma kregen. Daarna ging ik door naar pupillen 3.

In de aspiranten was duidelijk dat ik niet gezegend was met alle korfbalskills, maar ik deed altijd net onderaan de selecties mee. Ik had een hekel aan hard lopen, had geen zuiver schot, maar was wel verdedigend sterk en beresterk in de korfzone, dus was ik daar vaak te vinden. Heel stiekem was ik een gemene korfballer. De tegenstander was vaak heel snel geïrriteerd door mijn geduw en getrek wat wel vaak in mijn voordeel was omdat mijn tegenstander uit frustratie dan veel overtredingen beging (korfbal was in die tijd veel minder fysiek als tegenwoordig). Ik was dus wel altijd fanatiek, wilde altijd winnen.

Vergeef mij, als ik niet meer exact weet in welke teams ik heb gezeten, maar ik dacht een jaar in A2 te hebben gebald en later in A3. Mijn trainers weet ik nog wel. Wil Hoek, toenmalig speler van het 1e en later van “good old” Ad Droogendijk.
We speelden toen nog korfbal in 3 vakken. Het middenvak, volkomen nutteloos, was wel erg leuk om te doen. Mits goed uitgespeeld, hadden je tegenstanders absoluut geen kans om de bal te kunnen onderscheppen en werd de bal snel van de verdediging naar de aanval gebracht.

Toen ik naar de junioren ging, junioren 3 brak de mooiste tijd aan. Alle remmen gingen los. Op zaterdagen was ik de hele dag op het veld te vinden, speelde mijn eigen wedstrijd, stond reserve bij een ander team en viel, bij welk team dan ook, in als dat nodig was. Ik speelde soms wel 3 wedstrijden op een zaterdag. Ik ben in die periode ook begonnen met het trainen en coachen van een pupillenteam en heb mijn JWL diploma gehaald.
Wij hadden in die tijd natuurlijk ook niet zoveel als tegenwoordig en het maatschappelijke leven, leefden wij zonder social media, dus wij waren verplicht om elkaar op te zoeken. Paalschieten, en voor wie het nog weet: “prullebakschieten” voor de kantine, wedstrijden kijken, coachen, fluiten, de terreincommisaris helpen met de velden uitleggen en verleggen, noem het maar op. Dat waren onze zaterdagbezigheden.
De jeugdkampen waren toen al een groot succes bij Albatros en hadden als vaste bestemming Chaam bij boer Kusters. We sliepen daar letterlijk in de stallen waar ’s winters de koeien stonden. Geweldige herinneringen heb ik hier aan. Later, toen ik al senior was, ben ik meegeweest als leiding van de jeugdkampen. Vraag maar niet hoe die kampen waren…… hihi.
Ook de feesten bij Albatros waren altijd gezellig, maar ook werden wij vaak uitgenodigd bij de feestavonden van Deetos en Snel uit Dordrecht.

In de senioren heb ik 1 seizoen in het 3e gespeeld en daarna in het 4e. Door een slepende knieblessure, wat uiteindelijk resulteerde in een versleten knie werd het korfballen steeds lastiger, maar ik ben op een rustig niveau door blijven tobben.
Ik leerde toen ook Tonnie kennen. Zij speelde in de selectie van KV Zwijndrecht. Na een tijdje is zij gelukkig naar Albatros gekomen en is in het 3e gaan ballen. We hebben samen 1 seizoen ergens in een laag team gespeeld. Dat was mijn laatste seizoen als actief korfballer. Door mijn werk als touringcarchauffeur en omdat ik daardoor 2/3 van het jaar in het buitenland bivakkeerde, kon ik het korfballen niet meer bijhouden. Dit is ook de reden geweest dat ik stopte en rustend lid ben geworden. In de tussentijd zijn onze 3 zoons geboren en is Tonnie ook uiteindelijk gestopt omdat het voor haar ook niet meer te combineren was met haar werk en 3 kinderen.
Helaas verloor ik de band met Albatros en heb zelfs mijn lidmaatschap opgezegd (achteraf veel spijt van).

Toen ik bij SnelleVliet de functie als logistiek manager kreeg aangeboden heb ik geen moment getwijfeld om de kans te grijpen en al snel daarna kwam het korfbalvirus in mijn lijf ook weer tot leven. Ik ben zomaar op een woensdagavond gaan kijken en zag daar een groep recreanten korfballen. Ik zag veel vreemde gezichten en een paar oud teamgenoten, waaronder Co Punt, met wie ik bijna alle jaren samen heb gespeeld. Ik heb een paar keer meegetraind…. het beroerde schot wat ik altijd had, was nog beroerder geworden, maar het spelletje was ik nog niet verleerd en de lol was al heel snel weer terug, dus ben ik weer lid geworden. In de zaal ging ik ook maar direct meedoen in de 40+ competitie. 3 seizoenen heb ik nog competitie gespeeld, totdat we door een gebrek aan dames geen team meer op de been konden brengen. Toen bleef alleen trainen over en af en toe een wedstrijdje tegen de BBB-groep en een toernooitje bij PKC.

Sinds Sander lid is van Albatros is mijn aandeel in het vrijwilligerswerk goed ingevuld. Samen met Tonnie coachen wij al jaren, met veel plezier een jeugdteam, ben ik de huischauffeur van Albatros, invalscheidsrechter en ben ik lid geweest van TC jeugd.

Samen trainen is voor Tonnie en mij een goede combinatie. Het engelengeduld van Tonnie compenseert het gebrek aan geduld bij mij. De gezelligheidsfactor van Tonnie vult mijn fanatisme perfect aan en de rust die zij uitstraalt neutraliseert mijn harde stem uit enthousiasme (jullie zullen mij best wel eens gehoord hebben op het veld tijdens de training of wedstrijd)
Elk seizoen willen we er weer iets leuks van maken. Op de eerste plaats komt het korfbal, maar daarnaast doen we zoveel mogelijk leuke dingen met het team, zoals dit jaar een echte bootcamp aan het begin van het seizoen. Ook willen we weer een avondje bowlen en uiteraard aan het eind van het seizoen ons gezellige teamuitje en afsluitend een grote barbecue met alle ouders erbij. Trouwens… als je bij ons in het team zit, ben je altijd verzekerd van 1 uitwedstrijd met een echte “spelersbus”. Wie wil dat nou niet??

Helaas moeten wij ons dit seizoen weer vaak opsplitsen omdat wij ook C5 onder onze hoede hebben genomen omdat niemand zich hiervoor beschikbaar heeft gesteld. Wij vinden dat elk jeugdteam een trainer/coach moet hebben, want het plezier en de ontwikkeling van elk kind bij Albatros is even belangrijk. Het is soms passen en meten, want we willen als ouders natuurlijk ook bij Sander in B2 kijken, maar tot nu toe gaat het redelijk. In ieder geval is onze zaterdagbesteding volledig gewijd aan C3, C5 en B2

Bestaat je leven dan alleen maar uit Albatros? Nee hoor, naast korfbal ben ik sinds dit jaar ook geïnfecteerd met het fietsvirus. Lekker op de racefiets kilometers vreten en zodoende de conditie op peil houden, want tja…… ik wordt toch een jaartje ouder…. Muziek luisteren en voetbal kijken (en dan met name Feyenoord) behoort ook tot mijn favoriete bezigheden.

Ik denk dat ik nu maar eens ga afsluiten en de pen doorgeven aan een leuk, lief en grappig meisje uit mijn eigen team C3, wie met haar fanatisme en enthousiasme misschien nog ver gaat komen bij Albatros…… Zet hem op Danique Klein