Sponsors seizoen 2018-2019

Hoofdsponsor seizoen 2018-2019

Uit de pen van ....Renate Lommers

penWat een schok, ben je net uit je bed en dan is het nog vroeg.... Hoor je dat je de pen hebt gekregen
Nu mogen jullie best weten dat ik 's morgens vroeg echt niet op mijn allerbest ben. Het is dat ik er geen tijd voor heb, maar eigenlijk had ik even moeten gaan zitten, ik, de pen, maar van wie dan? "Van Lars", roept Timon. O, wel lief dat hij aan mij denkt. Pas 's avonds tijd om de pen van Lars eens even goed te lezen. Wat een compliment geeft hij me, ik geef de pen aan de moeder van Jesse, omdat ze zo goed kan korfballen. Wat lief dat hij dat vindt. Ik denk daar uiteraard heel anders over. Maar daar kom ik straks nog wel even op terug.

 

Laat ik beginnen met wat over mijzelf te vertellen. Ik ben dus Renate Lommers, getrouwd met Timon, alweer 14 jaar en trotse moeder van 6 kinderen. Femke, Jesse, Thijs en Koen, die inmiddels ook allemaal op de korfbal zitten. Dat kan natuurlijk ook niet anders als je ouders allebei uit het korfbalwereldje komen en het korfballen met de paplepel wordt ingegeven. De jongste twee, Sam en Sil, die deze maand hun vierde verjaardag vieren, kunnen ook naar de welpen, maar dat wordt nog even een puzzel om ze daar te brengen en te halen.

Ik ben zelf ooit begonnen met korfballen toen ik een jaar of zeven was. Heb vele teams doorlopen in de jeugd. In de senioren gestart in het 3e, waar ik als broekie kwam in een team met allemaal routiniers, ik noem er een paar, Gerda Boom, Annelies Lagarde, Hans Nunnikhoven, Ronald Voordendag, weet dat ik het best spannend vond, maar ik werd met open armen ontvangen en heb een top jaar gehad, maar na een jaartje in het derde mocht ik het toch wat hogerop proberen en ik mocht blijven in het tweede. Daar heb ik erg lang gekorfbald, met heel veel verschillende teamgenoten en trainers. Daar leerde ik ook Timon kennen, die als broekie vaak mee moest als reserve met het tweede. Ook kwam hij bij ons over de vloer als vriend van mijn broer Bernhard. En zo kwam van het een het ander.

Maar nog even terug naar het tweede, het allermooiste seizoen daar was toch wel toen we overgangsklasse mochten spelen en heel Nederland door gingen, we kwamen zelfs in Groningen en natuurlijk na afloop van een wedstrijd altijd even eten bij de Mac. We hebben er heel wat gehad... Maar ja het tweede, je wilt toch heel graag nog dat laatste stapje maken. Dus ik had daar alles voor over. Zat altijd op de bank als reserve, ik denk zo'n jaar of 8, zelfs als ik zelf dan niet kon spelen. En de echte inval beurten zijn denk ik op 1 hand te tellen, maar ik gaf niet op! Er kwam weer een nieuwe trainer, Lucien Louwman, en weer mocht ik het proberen. En na wat al die jaren niet lukte, lukte dit keer wel! Ik kreeg een plek in het eerste. Wauw! Ook dit was een geweldig seizoen, want we speelden overgangsklasse en in die tijd was er alleen hoofdklasse daarboven. We speelden dus tegen teams als Top Sassenheim, Oranje Wit, KCC. Wat een gave wedstrijden waren dat.

En hoe bijzonder is het om met 5 Lommersen in het eerste te spelen. Samen met Aram, Elwin, Timon en Karin en ik dus als import Lommers, zou dat dan toch de reden zijn geweest dat ik toen pas in het eerste kwam..... Er werd heel wat af gegiecheld op de tribune als we werden voorgesteld. Fantastische wedstrijden in een bomvolle Develhal, dat waren nog eens tijden, wat zou het mooi zijn als we dat weer eens voor elkaar konden krijgen, dat gewoon de hele vereniging komt kijken bij het eerste, ons vlaggenschip, het voorbeeld voor onze jeugd, hoe kunnen we dat toch weer eens voor elkaar krijgen, er wordt van alles geprobeerd, team van de week, pupil van de week, maar toch is de opkomst vaak te mager.

Ook de selectie probeert van alles om binding te krijgen met de jeugd en dus meer supporters. Zo was ik in de Develsteinhal waar zo goed als alle spelers van ons eerste team aanwezig waren om de teams van de week te supporteren. En dat dan om 9.00 uur! Wat was dat leuk voor die kids en wat werden ze flink aangemoedigd. Complimenten hoor! Daarnaast heb ik ook nog begrepen dat spelers uit de selectie een gasttraining geven aan de teams van de week. Nou deze toppers verdienen gewoon een bomvolle sporthal! Aan leden die vrijwel nooit komen kijken, dus de oproep, kom eens kijken, neem de kinderen mee, eet een patatje en doe een drankje achteraf. Onze kids vinden het fantastisch en wij ook!

Toch even terug naar dat jaar in het eerste, ook al was het een fantastisch jaar en had ik dat best een paar jaar willen doen, er was toch iets wat even belangrijker was dan die korfbal, die vaak op plek 1 stond. Ik was inmiddels 28 en de wens om een gezinnetje te starten ging toch echt voor. Ach je moet toch stoppen op je hoogtepunt, dus wat dat betreft....
Na de geboorte van Femke nog wel gestart bij de selectie, maar al gauw bleek nummer twee zich aan te dienen en ben ik gestopt met korfballen. Met twee kleine kinderen en een man die nog wel in het eerste korfbalde, was dat even niet te combineren. Maar Timon kon wel gewoon blijven spelen en dus was ik nog wekelijks langs de lijn te vinden. En ons gezin groeide maar door.

Toen Femke vier werd en Jesse dus nog maar drie was, startten zij samen bij de welpen en werden we zomaar, ouders langs de lijn. Een nieuwe beleving voor ons. En nu genieten we daar nog wekelijks van. Wat is het leuk om je kinderen te zien groeien. Ook al komt daar vaak eerst een hoop kromme tenen aan te pas, maar als ze dan eenmaal een leuke pot neerzetten, is dat super. Ook fantastisch om nieuwe contacten te leggen met mede ouders en helemaal leuk als het mensen zijn waar je vroeger zelf mee gekorfbald hebt. En nu met dus 4 spelende kids en een tweeling die eigenlijk naar de welpen zou kunnen, zit onze zaterdag bomvol. Maar dat vinden we heerlijk, want als er geen korfbal is op zaterdag dan voelt het eigenlijk niet als zaterdag. Dat ervaren onze kids ook! En zij balen er dan ook van als ze geen wedstrijd hebben. Zo herkenbaar, want dat had ik vroeger ook!

Het sporten bleef ook voor mij belangrijk, heb tussen alle bevallingen door wat uitgeprobeerd bij de sportschool, maar dat was het toch niet helemaal. Ik miste toch dat team gevoel en dat leuke spelletje wat korfbal heet. Aangezien Timon inmiddels ook niet meer korfbalde en er zo nog meer oud teamgenoten op zoek waren naar iets nieuws, hebben we besloten om te gaan midweken. En dat doen we nu alweer voor het derde jaar! We hebben een super leuke groep. Zijn super fanatiek en de prestaties zijn prima! Ook genieten wij er erg van om 1 avond in de week samen iets te doen wat we beiden leuk vinden en het is nog goed voor de gezondheid ook. En natuurlijk vraagt het behoorlijk wat organisatietalent, maar gelukkig hebben we een hoop mensen om ons heen die het mogelijk maken om dit te kunnen doen. We kunnen het andere stellen zeker aanraden! En na een jaartje midweek wilden we toch ook in de zaal wel wat doen. Dus nu spelen we alweer voor het tweede jaar ook op zaterdag competitie. Super leuk en onze kids vinden het geweldig om bij ons te komen kijken. Dus als het even kan mogen ze lekker mee!

Naast zelf korfballen, heb ik ook veel andere dingen gedaan bij Albatros. Ik ben als 17 jarige begonnen met training geven, eerst bij de welpen, maar al snel wilde ik liever hoger op. Ik heb training gegeven aan de w tjes, de f jes, de e tjes. Ik ben pas gestopt toen ik bevallen was van Femke. Ik heb het trainen en coachen altijd heel leuk gevonden. En ook al moest ik vroeg op op zaterdag en moest ik me enorm haasten om op tijd bij de training te zijn, ik vond gewoon dat dat erbij hoorde. En kon er ook enorm van genieten als ze dat wat we trainden ook konden toepassen in de wedstrijd. Dat trainen geven zou ik ook best weer willen oppakken, maar nu is dat nog even te lastig, aangezien Timon ook al trainen geeft en ik me op een zaterdag over de andere kids verdeel. Wat een geluk dat Femke en Jesse dit jaar in 1 team zitten, dat maakt het al een stuk makkelijker, want ze willen toch allemaal graag dat er iemand komt kijken. Dus dat trainen geven staat nog even geparkeerd.

Het verbaast me ook best wel dat we een trainers tekort hebben. Vaak hoor ik dat de studenten/ scholieren het te druk hebben om training te geven. Maar ook ik heb op school gezeten, heb gewoon alle diploma's gehaald, had een bijbaantje, moest stage lopen, maar gaf ook gewoon training. Het is gewoon een kwestie van goed plannen! Dus mocht je geen training geven, omdat je denkt dat je het te druk hebt, kom gewoon een weekje stage lopen in ons gezin en dat plannen zit er dan zo in. En je helpt de vereniging en alle jeugdspelers er enorm mee.

Naast training geven ben ik ook lang lid geweest van het AB-je, want ik vond het belangrijk dat er naast het korfballen ook andere leuke dingen te doen moesten zijn voor de kinderen. Want daardoor worden de contacten steviger en de teams hechter. En als je een hecht team hebt, ga je vast ook beter presteren, omdat je wat voor elkaar over hebt! Gelukkig is het AB-je nog steeds actief en organiseren ze leuke dingen en onze kinderen doen graag aan alles mee. Houden zo!

Ook vele jaren mee geweest als kampleider. Ook een fantastisch gebeuren, waar je als club denk ik heel trots op mag zijn. Een hele onderneming om met een groep van ongeveer 150 kids een weekend weg te gaan en dan ook nog variƫrend in de leeftijd van 6 tot ongeveer 16 jaar. Maar alles is tot in de puntjes geregeld. Voor ons dan ook vanzelfsprekend dat onze kinderen mee gaan. En al vonden we het best een beetje spannend de eerste keer, Femke net 6 jaar en Jesse net 5 ( toen mocht dat nog....) Mensen die Albatros niet kennen verklaren ons voor gek, ze zijn nog zo jong, maar wij hadden het volste vertrouwen en natuurlijk scheelden het dat er een paar ooms mee waren. Maar ze hebben het fantastisch gehad en gaan nu alweer heel wat jaren mee. En ze kijken ieder jaar uit naar dat geweldige kamp! En inmiddels gaan er al vier mee! Ben benieuwd wanneer we groepskorting gaan krijgen...

Albatros, wat een belangrijk deel in mijn en inmiddels in ons gezinsleven. Vrijwel alles wordt afgestemd op de korfbal. Weekendje weg, alleen als er niet gekorfbald hoeft te worden of we rijden heen en weer, verjaardagen plannen, liever niet op zaterdag. Vergaderingen en afspraken, liever niet op trainingsavonden, verjaardagsfeestjes worden regelmatig afgezegd omdat ze dan niet kunnen trainen.

Korfbal: de mooiste sport die er is, mede doordat jongens en meisjes samen in een team zitten. Dat is zo waardevol en een echte familiesport. Onze club kent behoorlijk wat families en korfbalhuwelijken. Want volgens onze Thijs is het maar beter om een vriendinnetje op de korfbal te hebben, want anders wil ze straks niet mee op zaterdag en snapt ze niet waarom je daar steeds naar toe moet..... Mooi toch! Zo jong en daar al over nadenken. Ben benieuwd waar hij later mee thuis komt, gelukkig kent onze vereniging ook een heleboel niet korfbal huwelijken waarbij het prima gaat! We zullen zien!

Tot slot geef ik de pen door aan Stefan den Hoed. Zelf heb ik hem ooit als klein jongetje in mijn team gehad. En toen zag ik natuurlijk al dat hij talentvol was. Nu heeft hij weer een plekje in het eerste weten te bemachtigen en stiekem ben ik daar dan best trots op, want ik heb ergens toch de basis gelegd....

Stefan veel succes!